Moeizaam verder, en ook vast.

Het werken aan het dak gaat erg moeizaam. Bovendien krijgen we een tegenslag te verwerken als we zien dat de eerder aangebrachte planken door de werking van de hete Spaanse zon dusdanig gaan krimpen dat ze niet meer goed aansluiten. Straks dus weer loshalen en opnieuw aanbrengen. En het wordt er allemaal ook niet makkelijker op naarmate we hogerop komen. Om vooral maar bezig te blijven besluiten we om eerst maar eens al het overige leisteen van het huis te verwijderen. Tenslotte moet dat ook gebeuren. Gecontroleerd, veilig en plaat voor plaat werken we ons naar de achterkant van het huis toe. Op het pleintje voor de kerk worden de stapels leisteen steeds groter en na een flink aantal weken zweten, takelen we op 2 juni voorlopig de laatste plaat naar beneden; alleen de muren worden nu nog beschermd tegen regen. We gaan verder met de balkenzee die te voorschijn is gekomen want op aanwijzing van de architect moeten we beginnen met het weghalen van alles wat slecht is en alles wat overbodig is. De kleine balken gaan vlotjes en ook met het slechte hout hebben we geen moeite want daar is een eenvoudige oplossing voor: de kettingzaag. Maar meer en meer krijgen we met de "grote jongens" te maken. Enorme eiken balken die goed zijn en dus ook aardig wat gewicht meebrengen. Ze zijn nauwelijks nog door ons te hanteren en de onzekerheid sluipt in onze hoofden. Een ongeluk ligt op de loer en dus is het tijd om na te denken. We besluiten om een pas op de plaats te maken en op zoek te gaan naar professionele hulp. We zitten eigenlijk gewoon vast en hebben geen andere keus.